Denis, Stoďcijn
"Dit moet een foute tussentijd zijn," zei een verbaasde Maarten Ducrot toen Denis Menchov het 7.5 km banier passeerde. Een 49e tussentijd? Werkelijk? De man die Ducrot en Dijkstra tien minuten eerder nog tot achtmaal toe zo heerlijk stoïcijns noemden, zakte vandaag - op dag 1! - door het ijs. Off-day? Buikloop? Geen ritme? Het was, en blijft, gissen. Tenminste, voor hen die een reden willen hebben. Soms is er gewoon geen reden; de meest onbevredigende reden van al.
Denis Menchov. Blauwdruk van de kille Sovjet, vleesgeworden uiterlijke onverschilligheid gehouwen uit onsmeltbaar Siberisch ijs. Via Spanje wist hij zich in de kijker van Rabobank te spelen. En nu rijdt deze Rus in dienst van een Nederlandse ploeg. En weet deze Rus zich ineens enorm populair onder het Nederlandse wielervolk. Menchov is plots de grote favoriet, omdat hij betaald wordt door een Nederlandse bank. Leer de Nederlandse wielerziel kennen: wij eren niet hij die van ons is, maar hij wiens salaris we betalen. Als Breukink Lance Armstrong had binnen gehaald was Nederland en masse achter de Texaan gaan staan, ik twijfel er niet aan.
Het geeft een beetje een nare smaak. Nederlandse wielerfans die op de knieën gaan voor deze Rus, een Rus waarvan niemand eigenlijk weet wie hij is. Want wie is Denis Menchov? Is hij de zwijgende bloedtransfuseur? Of een introverte goedzak die af en toe valt - vooral op bepalende momenten - maar zich heeft opgeworsteld van verliezen door de val tot winnen ondanks de val? Ik denk niet dat het de wielerfan iets uitmaakt. Men loopt massaal weg met iemand die nog nooit ook maar een klinker tot het Nederlandse wielervolk gesproken heeft. Niets ten nadele van Denis Menchov - integendeel zelfs - maar elke willekeurige top-20 renner was een Nederlandse held geworden als hij voor Rabo had gereden.
Denis Menchov werd vandaag een niet te benijden blik op de billen van Fabio Cancellara gegund. Niet dat het geen mooie billen zijn, maar Menchov had ze vandaag nooit mogen zien. In de eerste etappe van de Tour, de Tour die Menchov's Tour moet zijn, liet hij het genadeloos afweten. Makker Gesink eindigde 23 plaatsen hoger dan zijn kopman. Misschien heeft Menchov niets meer te bewijzen na zijn winst in de Giro. Misschien heeft hij te lang van de rust rond zijn Datsja genoten, of misschien had hij gewoon een baaldag.
Ook mij deed het wel wat, Menchov's nederlaag vandaag. Maar ook ik weet eigenlijk niet waarom. Ik zal mezelf tot op zekere hoogte net zo identificeren met Rabo als elke andere Nederlander. Als Breukink daadwerkelijk Armstrong naar Rabo gehaald had, had ik geen empathie gevoeld, zoveel is wel zeker - er zijn grenzen aan het betamelijke.
Maar Denis Menchov is een verloren ziel. Het zou een kind uit een weeshuis nabij Tsjernobyl kunnen zijn (zoals heel veel Russen trouwens). Zijn geslotenheid wekt meelij en een gevoel van tederheid in me op (zoals heel veel Russen trouwens). En het blijkt iemand die vertrouwen en warmte nodig heeft, ook al lijkt hij dat niet terug te geven. Rabo gaf hem het vertrouwen en was geduldig. Nu hij op zijn 31e eindelijk kan floreren, kan oogsten, en na een fantastische Giro vol 'stoïcijn' aan de start van de 96e Tour verschijnt, lijkt het mis te gaan. Op dag één al.
Wat de reden is zullen we toch nooit weten. Als Gesink nog een dikke week zijn kopman kan voorblijven in het klassement - en waarom niet - denk ik dat WielerNederland de Rus schielijk afvoert van het schild waarop men hem zelf hees. 'Wij een Rus als held? Deze prutser? Natuurlijk niet!' Rabo zal Denis Menchov in oktober zijn laatste salaris uitbetalen. Nederland heeft toch geen Rus nodig? We hebben immers Gesink! Of een andere buitenlander die we van nu af aan goed zullen betalen en bewierroken!
En op zijn Datsja, met zijn vrouw en twee kinderen, zal Denis Menchov - nooit de Tour gewonnen, maar wel de Giro en Vuelta - waarschijnlijk nauwelijks terugdenken aan Nederland. Denis wilde terecht geen polonaise, geen Oranje-malloten voor hém langs de kant. Maar dat wordt in Nederland waarschijnlijk niet begrepen. Als onze Held faalt of geen Held wil zijn, niet zoals wij het willen, dan zoeken we wel een andere Held.
De gedachte aan Rabo, aan Nederland, komt wel even boven, maar het laat hem na een aarzeling van enkele seconden volstrekt koud. De zon gaat onder, het biertje smaakt prima, voetjes op het bijzettafeltje. In de verte ploetert het Rusland waaraan hij zich ontworstelde voort. Zijn stoïcijnse vrouw knijpt hem liefdevol in zijn arm en gaat hun stoïcijnse kinderen naar bed brengen. En Menchov kijkt uit over het landgoed rond zijn buitenverblijf en zwijgt. Stoïcijns als hij is.
Comments
"Als Breukink Lance Armstrong had binnen gehaald was Nederland en masse achter de Texaan gaan staan, ik twijfel er niet aan.
"
jaaa dat zou geweldig zijn geweest. Lance Armstrong die "dankoewel Nederland" zegt ofzo.
het is nutteloze identificatie, met zo'n Mentsjov, al deed ie 't in de Giro mooi. Rabo moet gewoon 9 Nederlanders opstellen grr
Nu ja, dat laatste zie ik niet zitten. Het is meer dat de verTrossing van het hossende deel der wielernatie Menchov nu als held beschouwt omdát Rabo zijn salaris betaald, maar tegelijktijd altijd zo nationalistisch is.
Your comment
